EYLÜL

Anavatanımsın

Köyümsün birbaşıma boşalttığım

Sende anamı bıraktım

Kuş deyince uçmak gelir aklıma

Göç deyince…

Gitmekle göçmenin şiiri farklı

 

Kancasız tırmanıyor dağa çocuk

Kurşun ki

Atmacadan hızlı

 

Canım kızım

Ölülerle eğitildik biz

Anatomi sizin dersiniz

Bizim ki ölü çocuk Deniz

Hala ve her akşam evimizde

Ölüler sergisindeyiz

 

Okunmalı diyorum kitaplar

Her şey okunmalı

Uyutuyorsunuz

Yaşanmalı diyorum

Her şey yaşanmalı

Semirtiyor yasaklarınız yasalarınızı

Avutuyorsunuz

Narkozlu, yarıuykulu

Bir yarım dil yaşadığımız

 

Saygısını yitiriyor tarih ölüme

Daimada ezik bir mahcubiyet

An(ı)larımız vardı hayata dahil

Zamana kafa tutan ki

Aşklarımızdı

 

Bir barikatım zamanın ortasında

Bir yanım ölüm

Özgürlük bir yanım

Kurşun ağır yar(a)dan

 

Güz düştü

Zaman eylül ki

Soğuk kokuyor yoksulun nefesi

Hala ve daima

Bir çuval kömüre teslim demokrasi

 

Bir şair gibi seviyorum sizi çocuklar

Memleketimden de çok

 

İki sınıftır insanlar

Ölümlerle yaşayanlar

Ölüleriyle yaşayanlar

Ölüler ki

Gençti(r)ler çocuktu(r)lar

 

Eylüller yaşadım

Denizlerin yürüdüğü

Güneşin büzüldüğü

Ne yiğit olabildim

Ne de kahraman

Korkular değildi

Korkularımdı

Büyüktü gölgemden

Evrenden ve gölgesinden

Ölümü gözlerimize taktık ki

Sür(ül)memizdi

Ne faşist sevmekti bu

Utandım ölmemekten

(arkadaşlarım ölüyken)

Darlığımızın ağaçları

Eylül gülüyken

 

Adam asmaca oyunuyla büyüyen çocuklar

Hala ve daima tedirgin güvercinleri vuruyorlar

Kahraman(!) oluyorlar

İhsan Arı

www.art-arinim.com